piątek, 3 marca 2017

EWANGELIA ŁUKASZA - SPOTKANIE DWUNASTE

Łukasza 9,1-27

ROZESŁANIE DWUNASTU I HEROD
Łk 9,1-9 (Mt 10,1-42; Mk 6,7-16)

1.      Z jaką misją Jezus wysyła Dwunastu?
2.      Jakie wskazówki (zalecenia) przekazał Jezus „wysłanym”? O czym one świadczą?
3.      Co osiągnęli „wysłani”? Jaki był efekt ich działalności?
4.      Jak współcześnie wygląda „misja” głoszenia Ewangelii?
5.      Co zaniepokoiło tetrarchę Heroda[1]?

ROZMNOŻENIE CHLEBA
Łk 9,10-17 (Mt 14,13-21; Mk 6,32-44)

1.      Gdzie leży Betsaida[2]?
2.      Jak Jezus zareagował na idący za Nim tłum ludzi?
3.      Jak uczniowie reagują na potrzeby tłumu?
4.      Jaka rola przypadła uczniom w cudzie rozmnożenia pokarmu? Co zrobił Jezus?
5.      Dlaczego Łukasz wspomina o dwunastu koszach, które wypełniono resztkami pokarmu? Jakie jest znaczenie tego faktu w całej historii?

KIM ON JEST? NAŚLADOWANIE JEZUSA
Łk 9,18-27 (Mt 16,13-28; Mk 8,27-34)

1.      Czy Jezus zadając pytanie przejawiał obawę o to co inni o Nim myślą?
2.      Co łączyło Jezusa z Janem Chrzcicielem, Eliaszem czy prorokami? Dlaczego Jego osoba kojarzyła się ludziom z tymi postaciami?
3.      Kto odpowiada w imieniu uczniów? Jakiej udziela odpowiedzi[3]?
4.      Kim On jest?
5.      Co Jezus zapowiedział uczniom? Dlaczego śmierć Jezusa i Jego zmartwychwstanie stanowią istotę Jego ziemskiej (publicznej) służby?
6.      Jakie wymagania stawia Jezus swoim uczniom?
7.      Kiedy „tu teraz stojący” ujrzeli Królestwo Boże?


[1] Tetrarcha Herod był synem Heroda Wielkiego ze związku z Samarytanką Maltake. Herod Wielki przed śmiercią podzielił obszar znajdujący się pod jego panowaniem pomiędzy trzech synów: Heroda Antypasa, Filipa i Archelaosa. Antypas zgodnie z ostatnią wolą ojca został tetrarchą Galilei i Perei. Wybudował miasta Sefforis, Liwias zwanego też Julias (Betharamfta) oraz hellenistyczną Tyberiadę. Herod Antypas kazał aresztować Jana Chrzciciela i pod wpływem pasierbicy Salome (córki Herodiady i Heroda Filipa), ściąć go. Herod był również obecny przy skazaniu Jezusa na śmierć, jak podaje Łk 23,8-12. W 39 roku został skazany na wygnanie przez Kaligulę, a Galilea i Perea została przekazana Agryppie (wnukowi Heroda Wielkiego).
[2] Betsaida (dosłownie „Dom Ryb”) leżała nad północnym brzegiem Jeziora Galilejskiego.
[3] „Chrystus” to inaczej (z hbr. )„Mesjasz”, co znaczy „namaszczony”. W kulturze hebrajskiej oznaczało to „osobę oddzieloną” do dzieła Bożego oraz obdarzoną Bożą mocą. Wylewanie oliwy na czyjąś głowę dotyczyło powoływania proroków, kapłanów i królów.

środa, 22 lutego 2017

EWANGELIA ŁUKASZA - SPOTKANIE JEDENASTE

Łukasza 8,1-56

PRZY JEZUSIE
Łk 8,1-3

1.       Jaki tryb życia był charakterystyczny dla Jezusa w dniach Jego publicznej służby?
2.       Co zaskakującego jest w informacji o uczniach Jezusa[1]? Jak skład osób towarzyszących Jezusowi się ma do ówczesnego liczenia się z kwestią pozycji społecznej i płci?
3.       Jaką rolę odgrywają finanse w życiu wspólnoty Kościoła?

PRZYPOWIEŚĆ O SIEWCY
Łk 8,4-15

1.       Czym jest przypowieść[2] (podobieństwo)?
2.       Jakie obrazy pojawiają się w przypowieściach Jezusa?
3.       Jakie cztery grupy ludzi opisał Jezus w przypowieści?
4.       Jakie warunki konieczne do wydawania owocu wymienił Jezus?
5.       Czym jest ten „obfity plon”? Jak go rozpoznać?

ZADANIE UCZNIÓW I PRAWDZIWA RODZINA JEZUSA
Łk 8,16-18

1.       Czego Jezus wymaga od tych, którzy Go słuchają? Jakie obietnice daje tym, którzy słuchają? A tym, którzy nie słuchają?
2.       Czego uczy nas historia z matką i rodzeństwem[3] Jezusa?  
3.       Czy Jezus lekceważy bliskich? Jakie zalecenia wobec bliskich (rodziny) przekazuje nam nauczanie NT?

WŁADZA NAD PRZYRODĄ
Łk 8,22-25

1.       Gdzie ma miejsce opisane wydarzenie[4]?
2.       Jaki kontrast zbudowany jest w tym fragmencie?
3.       Co jest istotą wiary?
4.       Czy pytanie Jezusa „Gdzie jest wasza wiara?” jest wymówką (napomnieniem), czy zachętą?

W KRAINIE GERAZEŃCZYKÓW
Łk 8,26-38

1.       Gdzie ma miejsce opisywane wydarzenie[5]?
2.       Jak przejawiała się obecność demonów w ciele mieszkańca krainy Gerazeńczyków[6]?
3.       Co Biblia uczy o demonach?
4.       Jak Jezus postąpił z demonami?
5.       Jaka jest reakcja właścicieli stada świń, mieszkańców miasta i samego uwolnionego od demonów?
6.       Z jakim przesłaniem ma iść do swoich uwolniony od demonów człowiek?
Jakie jest znaczenie osobistego świadectwa?

KOBIETA CIERPIĄCA NA KRWOTOK I CÓRKA JAIRA
Łk 8,40-56

1.       Co było powodem, że Jair szukał pomocy u Jezusa?
2.       W jaki sposób reaguje na prośbę Jaira Jezus?
3.       Co wydarzyło się po drodze do domu Jaira? Jakie ryzyko podjęła kobieta[7]? Dlaczego Jezus polecił kobiecie ujawnić się?
4.       Jaka próba czekała na Jaira w chwili, gdy cierpiąca kobieta otrzymała uzdrowienie?
5.       Czemu Jezus nakazał opuścić dom wszystkim żałobnikom?
6.       Kto był świadkiem wskrzeszenia?
7.       Jaka była reakcja rodziców dziewczynki?


[1] W Izraelu kobiety nie mogły mieć nauczyciela. Otaczenie się tak wieloma kobietami musiało budzić zdumienie. Joanna – żona Chuzy miała ona wysoką pozycję społeczną i była majętna. Jej mąż był zarządcą u Heroda. Zuzanna jest osobą zupełnie nie znaną, a w Ewangeliach jej imię pojawia się tylko tutaj.
[2] Alegoryczne opowiadanie o treści moralnej i dydaktycznej lub religijnej.
[3] Jezus maił czterech przyrodnich braci: Jakuba, Józefa, Szymona i Judę (Mt 13,55). Miał również siostry. W dniach Jego ziemskiej służby bracia nie wierzyli w Niego (J 7,1-4).
[4] Jezioro Galilejskie jest głębokim zbiornikiem (43 m), mierzącym 13 km szerokości i ok. 21 km długości. Otoczone jest górami i często dochodziło nad nim do gwałtownych zjawisk atmosferycznych.
[5] Ziemia Gerazeńczyków znajdowała się na wschodnim brzegu jeziora Genezaret, na terenach pogan.
[6] Nagość – brak troski o osobistą godność, wyizolowanie społeczne, wycofanie się do prostego schronienia, krzyki, nadzwyczajna siła, reakcja na obecność Jezusa.
[7] Zob. Kpł 15,26-27.

środa, 15 lutego 2017

EWANGELIA ŁUKASZA - SPOTKANIE DZIESIĄTE

Ewangelia Łukasza 7,2-50

W KAFARNAUM I NAIN

1.       Co wiemy o centurionie[1] (setniku) z Kafarnaum?
2.       Dlaczego setnik zachowywał powściągliwość w kwestii przyjścia Jezusa do jego domu[2]?
3.       Czego możemy nauczyć się na temat wiary z opisanej sytuacji?
4.       Gdzie znajdowało się Nain[3]?
5.       Co wiemy o zwyczajach pogrzebowych z czasów Jezusa?
6.       Jak zareagował Jezus będąc obserwatorem pochodu pogrzebowego?
7.       Co może dziwić obserwatorów w zachowaniu Jezusa[4]?
8.       Jaka była reakcja ludzi na wskrzeszenie młodzieńca?
9.       Jakie inne wskrzeszenia z martwych znamy z tekstów NT? O czym one świadczą?

JAN  CHRZCICIEL

1.       Co wiemy o Janie Chrzcicielu[5]?
2.       Dlaczego Jan nie mógł przybyć do Jezusa osobiście[6]?
3.       Jakie pytanie zdaje Jan? Jak odpowiada Jezus?
4.       Jakie cechy charakteryzują służbę (działalność) Jezusa?
5.       W jaki sposób Jezus opisał postać i życie Jana Chrzciciela?
6.       Jaką różnicę pomiędzy Janem i Jezusem widzieli im współcześni?
7.       Co to znaczy „zgorszyć się” Jezusem?

JEZUS I GRZESZNICA

1.       Co łączy ten fragment z historią o setniku?
2.       Czego z tekstu dowiadujemy się o goszczącym Jezusa Szymonie?
3.       Co wiemy o kobiecie?
4.       Na jakiej podstawie Szymon podważał „prorocką” misję Jezusa?
5.       Jaka nauka płynie z przypowieści, którą przytoczył Jezus?
6.       Co było źródłem zdziwienia obserwatorów wydarzenia?


[1] Centurion (setnik) był dowódcą nad setką żołnierzy. NT wymienia kilku setników (setnik wyznający wiarę pod krzyżem Jezusa, Korneliusz w Dziejach Apostolskich, setnik Juliusz strzegący Pawła w drodze do Rzymu).
[2] Zob. Dz 10,28.
[3] Nain („Urocza”) to nieduża miejscowość w południowej Galilei, położona ok. 40 km na południowy wschód od Kafarnaum.
[4] Żydzi unikali kontaktu z martwym ciałem, ze względu na narażenie się na nieczystość (zob. Lb 19,11.16).
[5] Jan zakończył ponad 400-letni okres milczenia proroków.
[6] Zob. Mt 11,1-19.

środa, 1 lutego 2017

EWANGELIA ŁUKASZA - SPOTKANIE ÓSME

Ewangelia Łukasza 6,1-16

SPÓR WOKÓŁ SZABATU
Łk 6,1-11 (zob. Mt 12,1-14; Mk 2,23-3,6)

„w pewien szabat”
1.       Z jakimi zarzutami, jak dotąd, spotkał się Jezus? Kim byli Jego oponenci?
2.       Co to jest szabat[1]?
3.       Czy zachowanie uczniów Jezusa naruszało prawo ST[2]?
4.       W jaki sposób Jezus odnosi się do stawianych Jego uczniom zarzutów[3]?
5.       Porównaj rozważany tekst Ewangelii Łukasza z paralelnymi tekstami z Ewangelii Marka i Mateusza. Jakie wnioski[4] na temat szabatu wyciąga Pan Jezus?
„w inny szabat”
6.       W jakim celu Jezus był w synagodze? Po co przyszli tam faryzeusze i nauczyciele Pisma?
7.       Jak dokonał się cud uzdrowienia?
8.       Czyją reakcję na wydarzenie opisał Łukasz? Jaka to była reakcja?

WYBÓR DWUNASTU
Łk 6,12-16 (zob. Mk 3,13-19; Mt 10,2-4)

1.       Jaki aspekt życia Jezusa został podkreślony w tekście?
2.       Kim są apostołowie[5]?
3.       Dlaczego 12?


[1] W jęz. hebr., od rdzenia szbt [ szin + be(j)t + taw] = odpoczywać, ustać, obserwować szabat). Siódmy dzień tygodnia (hebr. jom ha-szwii); dzień wypoczynku w judaizmie, trwający od zachodu słońca (hebr. szkijat ha-cham(m)a) w piątek do prawie godziny po zachodzie słońca w sobotę. Zgodnie z przykazaniami biblijnymi (Wj 23,12; 34,21), tego dnia należy przerwać pracę, aby dać odpocząć niewolnikom i zwierzętom, tak jak Bóg odpoczywał po stworzeniu świata. Święcenie szabatu, jako pamiątkę cyklu stworzenia świata, jak i wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu (Wj 20,9-11; Pwt 5,12-15), nakazywało także czwarte przykazanie.  
[2] Faryzeusze zarzucili uczniom Jezusa złamanie prawa ustnego, które z czasem zostało spisane i uporządkowane i znane jest jako Miszna.
[3] Pan Jezus odwołuje się do prawa spisanego: „Czy nie czytaliście?”.
[4] Po pierwsze, we wszelkich religijnych czynnościach należy pamiętać o Bogu i mieć na uwadze Jego naturę. Miłość (miłosierdzie) jest ważniejsze niż drobiazgowe przestrzeganie reguł („Miłosierdzia chcę, nie ofiary” Oz 6,6). Po drugie, podstawową funkcją szabatu jest oddawanie czci Bogu (jest on okazją, aby uczcić Boga w naszym codziennym życiu). Odpoczynek (niewykonywanie żadnych zajęć) jest sprawą drugorzędną. Po trzecie, tradycja ludzka nie może zastąpić Słowa Bożego.
[5] Gr. apostolos oznacza „posłańca wysłanego z pełnomocnictwem”. Posłaniec jest obdarzony autorytetem tego, który go wysyła.
Piotr – (gr. kamień, skała), nim stał się uczniem Jezusa nosił imię Szymon. Imię „Piotr” zostało mu nadane przez Jezusa (Mk 3, 16). Był synem Jony lub Jana, pochodził z Betsaidy. W czasie gdy powołał go Jezus mieszkał w Kafarnaum, gdzie zajmował się łowieniem ryb. Przekazy podają, że działalność misyjna zaprowadziła go do Rzymu, gdzie zginą śmiercią męczeńską ok. 64 r. podczas prześladowań zainicjowanych przez cesarza Nerona.
Andrzej – (gr. mężny), brat Szymona Piotra, pochodził z Betsaidy. W Kafarnaum wraz z Piotrem pracował jako rybak. Według tradycji był misjonarzem na Bałkanach, na terenach dzisiejszej południowej Rosji. W Petrze (Grecja) zginą śmiercią męczeńską.
Jakub Starszy – syn Zebedeusza i brat Jana Apostoła. Wraz z Piotrem i Andrzejem należał do pierwszych powołanych przez Jezusa do grona Apostołów. Jako pierwszy z Apostołów poniósł męczeńską śmierć ok. 42 roku, po ścięciu przez Heroda Agryppę I.
Jan – syn Zebedeusza, brat Jakuba Starszego. Jeden z pierwszych powołanych przez Jezusa. Prawdopodobnie jemu przysługiwał ewangeliczny tytuł „uczeń, którego Jezus umiłował”. Autor Ewangelii, trzech Listów i Apokalipsy.
Filip – na liście Apostołów zawsze wymieniany jako piąty, po dwóch parach braci. Pochodził z Betsaidy, miał kontakt z greckimi prozelitami.
Bartłomiej – według starej tradycji miał on zanieść tekst Ewangelii św. Mateusza do Indii.
Tomasz – synoptycy podają jedynie jego imię. Św. Jan pokazuje go jako ucznia który zwątpił w zmartwychwstanie. Jezus doprowadza go do wiary, udowadniając swoje zmartwychwstanie. Późniejsza tradycja mówi, że podjął misję w Partii i Indiach.
Mateusz – (gr. dar JHWH). Autor Ewangelii. Tożsamy z celnikiem Lewim.  Po napisaniu Ewangelii był misjonarzem w Partii lub Etiopii.
Jakub Młodszy – syn Alfeusza.
Tadeusz – (aram. odważny). Starożytna tradycja utożsamia go z Judą, synem Jakuba.
Szymon – nosi przydomek „Gorliwy” lub „Kananejczyk”. Prawdopodobnie należał do grona zelotów.
Judasz – on wydał Jezusa władzom żydowskim, w wykazach Apostołów jest zawsze wymieniany jako ostatni z przydomkiem Iskariota. Jest ukazywany jako ten, który utracił wiarę w Jezusa Mesjasza, człowiek chciwy, a nawet opanowany przez złego ducha. Popełnił samobójstwo. Na jego miejsce do grona Apostołów dołączył Maciej.

środa, 25 stycznia 2017

EWANGELIA ŁUKASZA - SPOTKANIE SIÓDME

Łk 5,1-39

OBFITY POŁÓW I POWOŁANIE RYBAKÓW
Łk 5,1-11

1.       Gdzie rozgrywają się opisywane wydarzenia[1]?
2.       Czym zajmowali się stojący na brzegu rybacy? Jaka jest pora dnia opisywanych wydarzeń?
3.       Dlaczego Jezus wybrał łódź Piotra (Szymona)? W jakim celu to robi?
4.       Jakie polecenie wydał Jezus Szymonowi? Dlaczego zaskoczyło Piotra?
5.       Co wydarzyło się w życiu Piotra, kiedy doświadczył cudu obfitego połowu?
6.       Jakimi słowami[2] Piotr zwraca się do Jezusa w tym fragmencie?
7.       Jakie powołanie[3] Jezus skierował do Piotra (także, co wynika z tekstu, do Jana i Jakuba)?

TRĘDOWATY
Łk 5,12-16

1.       Czym był trąd[4]?
2.       Jak Jezus reaguje na prośbę chorego[5]?
3.       Dlaczego Jezus nakazał uzdrowionemu, aby nie rozpowiadał o swoim uzdrowieniu?
4.       Jaką uwagę o stylu życiu Jezusa zanotował Łukasz (w. 16)?

PARALITYK
Łk 5,17-26

1.       Jakie grupy społeczne[6] wymienione są w tym fragmencie? Skąd przybyli obecni w domu (może w domu Piotra?) – miejscu zdarzenia – ludzie?
2.       Jaką uwagę poczynił Łuksza odnośnie Jezusa?
3.       Co wiemy o człowieku przyniesionym „na noszach”?
4.       Dlaczego Jezus poruszył sprawę odpuszczenia grzechów? W jaki sposób nasze grzechy są nam odpuszczone? Czym jest grzech?
5.       W jaki sposób Jezus udowodnił, że paralityk uzyskał przebaczenie grzechów?
6.       Jaka była reakcja obecnych na całe wydarzenie?

POWOŁANIE LEWIEGO I SPRAWA POSTÓW
Łk 5,27-32

1.       Kim był Lewi[7]?
2.       Jaka była odpowiedź Lewiego na wezwanie Jezusa?
3.       Co budziło niezadowolenie[8] faryzeuszy i uczonych w Piśmie? Co odpowiada na zarzuty Jezus? Jak w tym kontekście rozumieć służbę i powołanie Kościoła NT?
4.       Jakie przypowieści opowiedział Jezus słuchaczom? Co jest ich przesłaniem?


[1] Jezioro Genezaret (Morze Galilejskie, Jezioro Tyberiadzkie lub Kinneret) położone jest w niecce poniżej poziomu morza i otoczone pierścieniem kilkusetmetrowych wzgórz (w opisanej sytuacji brzegi jeziora służą jako „amfiteatr”). Wody jeziora obfitują w ryby (żydowscy rabini twierdzili przesadnie, że pływa tam 300 różnych gatunków ryb).
[2] Mistrzu (gr. epistaza) – przełożony, zwierzchnik (jedynie Łukasz używa w NT tego określenia i tylko wobec osoby Jezusa). Panie (gr. Kyrie) – w Biblii jest to tytuł Boga i Mesjasza.
[3] Łukasz używa określenia (gr. anthropus dogron), które oznacza „chwytanie jeńców”. Pojawia się ono w NT tylko jeszcze raz (2 Tm 2,26), opisując ratowanie z sideł diabła tych, których on żywcem wziął do niewoli. Jezus wezwał do porzucenia „intratnych biznesów” i nadał uczniom nowy kierunek w ich życiu. Wierność Jezusowi, stawiana ponad wszystkie inne zobowiązania życiowe, jest charakterystycznym sposobem określania istoty bycia uczniem Chrystusa.
[4] Trąd był chorobą skóry, w przypadku której nakazana była izolacja chorego od reszty społeczności (Kpł 13,45-46). Alfred Edersheim w książce The Life and Times of Jesus the Messiah (1883) napisał: „Kiedy chory został uznany za trędowatego, niebawem dane mu było odczuć głęboką nieczułość systemu rabinicznego. Wypędzenie go poza mury miasta jawiło się tak oczywistą koniecznością, że sprzeciwienie się temu było karane chłostą liczącą czterdzieści uderzeń bez jednego. (…) Gdy trędowaty, okryty żałobnymi szatami, przechodził obok, jego wołanie: «Nieczysty!» miało skłonić innych do modlitwy o niego – i trzymać się od niego z dala. Nie wolno było go nawet pozdrawiać, a posłanie miał mieć jak najbliżej ziemi. Każde miejsce, w którym się znalazł, stawało się nieczyste. Należało się od niego trzymać na odległość czterech łokci (ok. 1,8 m), a gdy trędowaty znalazł się po stronie, z której wiał wiatr, nawet sto łokci ledwie zdawało się wystarczyć. Rabin Meir nie jadł jajek kupionych na ulicy, na której pojawił się trędowaty. Inny rabin szczycił się, że zawsze obrzucał trędowatych kamieniami, aby utrzymać ich na dystans, a inni ukrywali się lub uciekali” (za: Mark E, Moore, Życie Jezusa Chrystusa. Chronologiczna historia na podstawie Ewangelii. Tom 1, Warszawa 2016, str. 165-166)
[5] Dotyk i słowa Jezusa zaspokajają trzy potrzeby: emocjonalną (chory żył w izolacji od innych – potrzebował „poczuć” dotyk innego człowieka), fizyczną (trędowaty potrzebował uzdrowienia z choroby skóry) i społeczną (wysłanie do świątyni było odpowiedzią na potrzebę społeczną – trądowi towarzyszyło społeczne piętno).
[6] Termin „faryzeusze” pochodzi od hebrajskiego rzeczownika peruszim, oznaczającego „oddzieleni”. Podobnie w języku aramejskim termin ten oznacza „oddzielony”, „odseparowany”. Wielu egzegetów wywodzi nazwę stronnictwa, sięgając po etymologię tego rzeczownika i uzasadniając, że faryzeusze oddzielali się pozostałej części społeczeństwa poprzez niezwykły nacisk, jaki kładli na znajomość i skrupulatne przestrzeganie Prawa Starego Testamentu. Uczeni podają, że za czasów Chrystusa stronnictwo faryzeuszów liczyło od pięciu do dziesięciu tysięcy członków.
Nauczyciele Prawa (dosł. pisarze) mieli początkowo rolę przepisywania zwojów ST. Z powodu znajomość Pisma zaczęto ich traktować jako nauczycieli Prawa.
[7] Celnicy byli cywilnymi urzędnikami Heroda. Hebrajskie słowo określające celnika [mokhes] wydaje się wywodzić z rdzenia oznaczającego „ucisk” lub „niesprawiedliwość”. Żydzi nienawidzili opresyjnego systemu podatkowego zaprowadzonego przez Rzymian. Nienawiść miała wieloaspektowy charakter i wiązała się z: wysokością podatków, ich różnorodnością (pogłowne, mostowe, drogowe, portowe, miejskie, od dochodów, od zboża, od wina, od ryb, od owoców…), przeznaczeniem tych podatków na bałwochwalcze działania. Nade wszystko Żydzi nienawidzili podatków, gdyż były symbolem dominacji cesarstwa nad Izraelem. Każdy Żyd, który był poborcą podatkowym uznawany był za zdrajcę (możliwa była też forma wykluczenia społecznego).
[8] Bratanie się z grzesznikami i ucztowanie zamiast postu.

środa, 18 stycznia 2017

EWANGELIA ŁUKASZA - SPOTKANIE SZÓSTE

Łukasza 4,31-44

W SYNAGODZE W KAFARNAUM
Łk 4,31-37

1.       Co wiemy o Kafarnaum[1]?
2.       Jak przyjęli Jezusa mieszkańcy Kafarnaum (porównaj to z przyjęciem, jakie spotkało Go w Nazarecie)?
3.       Co wiemy o złych duchach[2]?
4.       Kogo demon rozpoznał w Jezusie? Dlaczego demony są bardziej świadome prawdziwej tożsamości Jezusa niż ludzie zgromadzeni w synagodze, łącznie z Jego uczniami?
5.       Jak Jezus postąpił[3] z demonem i dlaczego w taki właśnie sposób?
6.       Jaki był skutek konfrontacji Jezusa z demonem w synagodze?

UZDROWIENIA I PRZEJAWY MOCY
Łk 4,38-44

1.       Co wydarzyło się w domu Szymona[4]? Kim był Szymon[5]?
2.       Co takiego zaczyna się dziać w życiu Jezusa, że szuka spokoju na pustkowiu?
3.       Jak opisana jest służba Jezusa wśród tłumów? Jak Jezus określił cel swojej służby?


[1] Kafarnaum leżało na północno-zachodnim brzegu jeziora Genezaret (ok. 5 km na zachód od Jordanu). Było wielokulturowym ośrodkiem handlowym, i na rok albo dłużej stało się głównym miastem działalności Jezusa. Tereny, które leżały wokół Kafarnaum były w znacznej mierze zasiedlone przez pogan (stąd nazwa „Galilea pogan”), według greckiego podróżnika, historyka i geografa Strabo, mieszkali tam Egipcjanie, Arabowie, Fenicjanie i Hebrajczycy. O bliskim związku Jezusa z Kafarnaum świadczą słowa Ewangelistów: Mk 2,1; Mt 4,13. W mieście znajdował się urząd podatkowy, mieszkał tam rzymski setnik – co wskazywało na fakt, że była to w pewnym sensie placówka wojskowa. Prawdopodobnie właśnie tam mieszkali Piotr, Andrzej, Jakub i Jan (Mk 1,29).
[2] Grecki wyraz daimonion (zły duch) pojawia się w Ewangeliach 52 razy. W Biblii demoniczna działalność przejawia się w świecie, który jest wrogi Bogu i Jego ludowi (Ap 18,2 – Wielki Babilon jest siedzibą demonów). Demony zwodzą, nauczają (1 Tm 4,11) i oczekują czci dla siebie (Pwt 32,17; Kpł 17,7; Ps 106,35-39; Kor 10,20-21). Mają świadomość Boga i Jego władzy nad światem (Jk 2,19). Ich celem jest zamieszkać w ciele człowieka (w jednej osobie może przebywać ich wiele: kobieta, z której Jezus wyrzucił 7 złych duchów – Łk 8,1-3; człowiek/ dwaj ludzie z Gerazy – Mt 8,28-34). Demony odpowiadają za różne schorzenia: brak mowy (Mt 9,32-34), ślepotę i brak mowy (Mt 12,22-30), fizyczne ułomności (Łk 13,10-13), choroby umysłowe, dręczenie i nadludzką siłę (Mk 5,1-17), epilepsję (Mk 9,14-27). Oczywiście nie możemy wyciągać pochopnych wniosków, że każda choroba niesie ze sobą element demonicznej obecności.
[3] Jezus nakazał (skarcił, upomniał) demona – użyte jest tu słowo epetimesen (podobnie jak w historii z teściową Piotra). To określenie jest kluczowe w rozumieniu misji Jezusa, epetimesen to słowo, rozkaz, przez które sługa Boży pokonuje swoich wrogów, przygotowując nadejście Królestwa Bożego.
[4] Wielka (wysoka) gorączka wskazuje na poważną dolegliwość, może malarię. Uzdrowienie kobiety było natychmiastowe, tak, że wstała i zaczęła im usługiwać (gr. diekonei – od tego terminu pochodzi słowo „diakon” – diakoneo).
[5] W Ewangelii Łukasza Szymon Piotr pojawia się po raz pierwszy, jednak z tekstu Ewangelii Marka wiemy, że w tym czasie było on już uczniem Jezusa (Mk 1,16-20; 29-31).